Afgelopen week ben ik terug gekomen van twee heerlijke weken Spanje. Even weer terug geweest bij onze vrienden in Madrid en daarna 10 dagen even uitrusten op een zonnebedje in Marbella. Dat is ook wel nodig ook want vandaag krijgen we de sleutel van ons huis (whaaa) En komt er dus een drukke periode aan.
Zomervakantie slaan we dus ook echt even over want verbouwen en verhuizen kosten tijd en geld genoeg.
Maar terwijl ik op mijn zonnebedje lag bestefte ik me dat ik eigenlijk mijn bedrijf zo goed als vanzelf door liet lopen. Ik was namelijk echt zo goed als offline. Geen laptop. Ik checkte zelde mijn zakelijke email. Geen telefoongesprekken. Echt vrij.
Wat als je dat nu eens standaard 1 x per jaar zou doen? Hoe zou jou bedrijf dan doorlopen?
En niet in de zomervakantie. Want dan is iedereen vrij. Dan is het te voorspelbaar. Nee. Wat als je die in een willekeurige periode zou doen. Midden in het seizoen. Als alles nog draait.
Waarom? Omdat je wilt weten waar je bedrijf vastloopt als je er niet bent.
Twee heerlijke weken waarin je niks doet.
Lopen er dan dingen in de soep? Ja natuurlijk! Maar dat is juist de les. Want dat zijn vaak de dingen die je aan mag gaan pakken.
Wat je zal verbazen, het meeste loopt gewoon door. Ineens zijn er mensen die een stukje verantwoordelijkheid pakken. Bij mij is dat ook. Mijn klanten kregen hun begeleiding. Mijn programma’s draaiden. Mijn betalingen kwamen binnen. Ik heb niet ineens een ingestort bedrijf nu ik terug ben.
Behalve op één punt: acquisitie. Daar stopte het. Compleet. Nieuwe leads? Nul. Nieuwe aanmeldingen? Nul. Nieuwe gesprekken? Nul. En dat was precies wat ik wilde weten. Want nu weet ik waar ik op moet verbeteren. Nu weet ik waar de bottleneck zit.
Wat als je dit eens zou testen?
Wat als je in deze drukste periode van het jaar dat zou doen? Wat zou dan het eerste zijn dat direct vastloopt?
Zijn je docenten te afhankelijk van je?
Zijn je leden gewend dat je 24/7 reageert?
Ben jij degene die echt alles altijd oplost?
En de grap is, je weet het waarschijnlijk al. Je weet precies welke docent direct belt als er iets is. Je weet dat je die ene ouder altijd zelf te woord staat. Je weet dat die planning niet zonder jou gemaakt wordt. En toch heb je het nog niet opgelost. Omdat je waarschijnlijk zelf daarin elke keer weer zegt dat je het niet zo erg vind. Of het hoort er toch bij?
Want dit zijn meestal je grootste blokkades.
Hier zit een stukje emotie op.
Want laat jij je docenten teveel op je leunen? Dat komt natuurlijk ergens vandaan. Jij weet ook dat niet elke dansschool dat zo doet. Dat het dus prima kan om ze wat meer zelf te laten doen. En toch blijf je het op deze manier doen.
Of ben jij iemand die echt nog compleet zelf oplost. Loop je nu alweer te klagen over al die voorstellingsdeadlines die niemand haalt. En sta je alweer in de Primark een kostuum te verzinnen voor die ene groep, waarvan ook de choreo nog niet af is.
Zweten toch?
Die blokkade? Dat is een van de moeilijkste dingen in het ondernemerschap. Niet de praktische vraag: hoe regel ik dit? Maar de emotionele vraag: waarom blijf ik het zo doen terwijl ik weet dat het anders kan?
En dat los je niet op in een dag.
Dit zijn juist de redenen waarom mijn traject een jaar duurt. Want dit soort overtuigingen draai je niet om in een dag. Niet door harder te werken. Niet door een nieuw systeem te bedenken. Maar door elke dag een klein stapje te zetten. Door vandaag één ding anders te doen. Door morgen weer één ding anders te doen. Door volgende week nóg één ding anders te doen. En dan merk je na 100 mini stapjes echt wel een verschil.
En ik beloof je dat als jij dit oplost dat er ineens ruimte komt voor groei!
Dus hoe los je dit nu op?
Niet door alles ineens helemaal om te gooien. Niet door je docenten morgen te vertellen dat ze je niet meer mogen bellen. Niet door volgende week twee weken offline te gaan als je er niet klaar voor bent. Maar door te kijken: welk klein stukje kan vandaag al wel?
Misschien kun je vandaag aan één docent vragen om iets zelf op te lossen. Misschien kun je morgen één ouder doorverwijzen naar je docent in plaats van zelf te antwoorden. Misschien kun je volgende week één keer niet direct reageren.
Kleine stapjes. Die bij elkaar optellen. Want als jij de enige bent die bepaalde dingen kan oplossen? Dan heb je geen systeem. Dan heb je een afhankelijkheid. En die afhankelijkheid kost je uiteindelijk geld. Omdat je niet kunt groeien. Omdat je niet weg kunt. Omdat je vastloopt zodra je ziek wordt of op vakantie gaat.
Die twee weken vakantie regel?
Dat is geen test om te kijken of je faalt. Het is een test om te ontdekken waar je aan kunt werken. Waar je stapje voor stapje naar toe kunt groeien. Want een bedrijf dat niet zonder jou kan draaien? Dat is geen bedrijf. Dat is een baan die je jezelf hebt gegeven. En die baan kost je meer dan je denkt.
Liefs,
Ninny