Afgelopen zaterdag ging ik met mijn beste vriendin een nachtje weg naar Antwerpen. We hadden voor zaterdagavond een mooi gastronomisch restaurant geboekt, na wat zoeken hadden we een leuk klein zaakje gevonden met de eigenaar als chef in de keuken en twee jonge mensen in de bediening. Een tafeltje of 7 in totaal, intiem, gezellig, perfect.
We kregen een keuzemenu voorgeschoteld: 5 of 6 gangen. Helemaal prima. We kozen voor 5 gangen en keken uit naar een fijne avond.
Maar al snel werd duidelijk dat het niet klopte. De twee mensen in de bediening deden echt hun stinkende best, dat was overduidelijk, maar ze stonden hier duidelijk niet dagelijks. Ze werden ter plekke nog aangeleerd hoe ze brood moesten snijden, een fles wijn open maken was een uitdaging. Het wijnarrangement was niet beschikbaar, een vraag over wijn kon niet beantwoord worden, en zo ging het maar door.
De kok stond te bikkelen in de keuken en het eten was echt wel lekker, maar ook daar merkte je de haast die erin zat. Alles was iets te snel, iets te gestresst, iets te “dit moet nu even”. Zo zonde. Want de basis was er, het eten was goed, de sfeer had mooi kunnen zijn. Maar de beleving klopte niet.
En toen dacht ik aan jou
Want hoeveel dansschoolhouders lopen wél door hun eigen zaak zoals een ouder dat doet? Hoeveel kijken écht naar wat een kind ziet als het binnenkomt?
Toen ik mijn dansschool nog had, deed ik dat niet. Ik liep door mijn eigen zaak als eigenaar, niet als gast. Maar toen ik mijn school had verkocht en mijn dochter daar nog bleef dansen, ging ik voor het eerst mee als hulpouder bij de voorstelling. En mijn ogen werden ineens geopend.
Ik zag ouders struggelen met het opvangen van een groep kinderen. Daar was zo’n simpele oplossing voor: geef ze wat meer instructies en die ouders hebben 10 keer meer plezier tijdens het helpen. Maar als eigenaar had ik dat nooit gezien, want ik wist precies wat er moest gebeuren.
En nog iets: als mijn dochter nu een keer geen les heeft vanwege sneeuw of een zieke docent of wat dan ook? Heerlijk! Lekker een middag niet racen naar die dansles. Terwijl ik als eigenaar altijd mega krampachtig deed als er een les onverhoopt uitviel, want ja, er is altijd die ene ontzettend klagende moeder die dat vervelend vindt. Maar duidelijk is wel dat 9 van de 10 ouders dat helemaal niet zo ervaren, die denken: prima, even rust. Dat is een hele andere gedachtegang.
Die ouder ziet het stoepje waar haar dochter van 4 elke week over struikelt omdat het een beetje scheef ligt. Jij loopt er al jaren overheen, je ziet het niet eens meer.
Dat kind ziet dat de wc-deur niet goed sluit, en schaamt zich elke week een beetje. Jij weet het, maar denkt “ach, dat fiksen we nog wel een keer”.
De beleving
In dat restaurant was de beleving: chaos, haast, “we doen ons best maar het lukt niet echt”. Dat was niet wat ze wilden uitstralen, maar het was wel wat ik voelde.
Bij jouw school is de beleving misschien: gezellig maar rommelig, professioneel maar onpersoonlijk, of leuk maar chaotisch. En dat is niet per se wat je wilt uitstralen, maar het is wel wat je gasten voelen.
De vraag is: klopt de beleving die je uitstraalt met wat je wilt dat mensen voelen?
Dus even eerlijk
Wanneer heb jij voor het laatst door je eigen school gelopen zoals een ouder dat doet? Niet als eigenaar die even snel naar de wc loopt tussen twee lessen door, maar als gast die binnenkomt en kijkt en voelt en denkt: “Is dit hoe ik wil dat mensen het ervaren?”
Want misschien loop je wel langs dat stoepje waar iedereen over struikelt, misschien zie je die wc-deur niet die niet goed sluit, misschien merk je niet dat de muziek in de wachtruimte te hard staat, misschien valt het je niet op dat er nooit iemand is om de deur open te doen als ouders met een kinderwagen komen.
Kleine dingen. Maar het zijn de kleine dingen die de beleving maken.
En soms is het helemaal geen ding dat je moet fixen, maar gewoon iets om je bewust van te zijn. Want als je weet wat mensen zien en voelen, dan kun je bewust kiezen: dit fix ik, en dit laat ik zoals het is.
Deze week
Loop deze week eens door je eigen zaak, niet als eigenaar, maar als gast. Kom binnen zoals een ouder binnenkomt, wacht in de wachtruimte, kijk naar de wc, let op de muziek, zie de rommel (of de perfectie), voel de sfeer.
En vraag jezelf af: is dit hoe ik wil dat mensen het ervaren?
Misschien is het antwoord ja. Misschien is het antwoord nee. Maar in ieder geval weet je het dan.
Want in dat restaurant in Antwerpen had die kok vast gedacht dat het wel goed zat. Totdat hij na afloop hoorde dat mensen vooral chaos hadden gevoeld in plaats van genieten.
En dat wil je niet. Dat wil niemand.
Liefs, Ninny